Rainer M. Rilke

Atmen, du unsichtbares Gedicht!

Atmen, du unsichtbares Gedicht!
Immerfort um das eigne
Sein rein eingetauschter Weltraum. Gegengewicht
in dem ich mich rhythmisch ereigne.

Einzige Welle, deren
allmähliches Meer ich bin;
sparsamstes du von allen möglichen Meeren, -
Raumgewinn.

Wieviele von diesen Stellen der Räume waren schon
innen in mir. Manche Winde
sind wie mein Sohn.

Erkennst du mich, Luft, du, voll noch einst meiniger Orte?
Du, einmal glatte Rinde,
Rundung und Blatt meiner Worte.

Adem, jij onzichtbaar gedicht!
Almaar door om het voor mijn zijn
zelf zuiver ingeruilde werelruim. Tegenwicht
waarin ik mij ritmisch voltrek.

Enige golf, waarvan
ik de allengse zee ben;
jij spaarzaamste van alle mogelijke zeeën, -
ruimtewinst.

Hoeveel van deze plekken van ruimte waren al
binnen in mij. Menige wind
is als mijn kind.

Herken je mij, lucht, jij, nog vol ooit van mijn oorden?
Jij, eertijds gladde schors,
ronding en blad van mijn woorden.