Rainer M. Rilke

Verger

Jamais la terre n'est plus réelle
que dans tes branches, ô verger blond,
ni plus flottante que dans la dentelle
que font les ombres sur le gazon.

Là se rencontre ce qui nous reste,
ce qui pèse et ce qui nourrit,
avec le passage manifeste
de la tendresse infinie.

Mais à ton centre, la calme fontaine,
presque dormant en son ancien rond,
de ce contraste parle à peine,
tant en elle il se confond.

Nooit is de aarde meer echt
dan in jouw takken, blonde boomgaard,
noch beweeglijker dan in het kantwerk
dat de schaduwen maken op het gras.

Daar ontmoet elkaar wat ons blijft,
wat gewicht heeft en wat voedt
met het voelbare voorbijgaan
van oneindige tederheid.

Maar de kalme bron in jouw midden,
bijna slapend in haar oude kom,
spreekt amper van dit tegendeel,
zozeer komt hij¹ in haar² samen.

¹ de boomgaard ² de bron

Paul Hindemith heeft in 1939 van dit gedicht een koorlied gemaakt. Het is nr. 6 van "Six Chansons".