Klaarzin
Rainer M. Rilke
1875 - 1926
Das Einhorn
Der Heilige hob das Haupt, und das Gebet
fiel wie ein Helm zurück von seinem Haupte:
denn lautlos nahte sich das niegeglaubte,
das weiße Tier, das wie eine geraubte
hülflose Hindin mit den Augen fleht.
Der Beine elfenbeinernes Gestell
bewegte sich in leichten Gleichgewichten,
ein weißer Glanz glitt selig durch das Fell,
und auf der Tierstirn, auf der stillen, lichten,
stand, wie ein Turm im Mond, das Horn so hell,
und jeder Schritt geschah, es aufzurichten.
Das Maul mit seinem rosagrauen Flaum
war leicht gerafft, so daß ein wenig Weiß
(weißer als alles) von den Zahnen glänzte;
die Nüstern nahmen auf und lechzten leis.
Doch seine Blicke, die kein Ding begrenzte,
warfen sich Bilder in den Raum
und schlossen einen blauen Sagenkreis.
Neue Gedichte
Meudon, 1905/1906
De eenhoorn
De heilige hief zijn hoofd, en wat hij preekt
viel als een helm terug vanaf zijn hoofd:
want zeer stil naderde het nooit-geloofde,
het witte dier, dat als een geroofde
hulpeloze hinde met haar ogen smeekt.
De benen van ivoor in samenstel
bewogen zich in lichte evenwichten,
een witte glans gleed zalig door het vel,
en op het voorhoofd, op het stille, lichte,
stond, als een bemaande toren, de hoorn zo hel,
en elke stap was om die op te richten.
De mond met enig roze-grijzig schuim
was licht geopend, zodat een beetje wit
(witter dan alles) glansde van 't gebit;
de neus snoof op met lichte hunkering.
Maar al zijn blikken, beteugeld door geen ding,
strooiden beelden in het rond, heel ruim
en sloten zo een blauwe sagenkring.
vertaling © Klaarzin 2022
berijmd
Dit gedicht gaat over de eenhoorn op de serie wandtapijten uit de vijftiende eeuw, genaamd 'La Dame à la Licorne'. De vijf zintuigen worden erop afgebeeld. De tapijten bevinden zich in het Musée de Cluny te Parijs. Hieronder één van die tapijten.
Dit tapijt verbeeldt het zintuig van het zien: La Vue.